सोलापूर न्यूज: १६ वर्षीय राज्यस्तरीय पैलवानाचे निधन; कुस्ती क्षेत्रात हळहळ..!!

मुंबई/सोलापूर: निर्भीड समाचार वृत्तसेवा

सोलापूर जिल्ह्याला कुस्तीची मोठी परंपरा आहे. मातीच्या कुस्तीतून हिंदकेसरी आणि महाराष्ट्र केसरी घडवणाऱ्या या भूमीत एका उगवत्या ताऱ्याचा अकाली अस्त झाला आहे. कासेगाव (ता. दक्षिण सोलापूर) येथे रविवारच्या यात्रेच्या धामधुमीत एका १६ वर्षीय पैलवानाने गळफास घेऊन आपली जीवनयात्रा संपवली. हरिदास असे या दुर्दैवी मुलाचे नाव असून, त्याच्या या टोकाच्या पावलामुळे संपूर्ण गावावर शोककळा पसरली आहे.

भविष्यातील ‘महाराष्ट्र केसरी’ होण्याचे स्वप्न अधुरे
हरिदास हा केवळ ९ वीत शिकणारा विद्यार्थी नव्हता, तर तो गावातील तालमीत कुस्तीचे कठोर धडे गिरवणारा एक आश्वासक पैलवान होता. लाल मातीशी नाते सांगणाऱ्या हरिदासला भविष्यात एक मोठा पैलवान व्हायचे होते. ६२ किलो वजनी गटात त्याने जिल्हा पातळीवर आपल्या कौशल्याची चुणूक दाखवली होती. अनेक कुस्त्यांमध्ये त्याने पदकांची कमाई केली होती आणि नुकतीच त्याची राज्य पातळीवरील स्पर्धेसाठी निवड झाली होती. मात्र, यशाच्या शिखराकडे कूच करण्यापूर्वीच त्याने हे पाऊल उचलल्याने कुस्ती क्षेत्रात मोठी हळहळ व्यक्त होत आहे.

यात्रेच्या आनंदावर विरजण
रविवारी कासेगाव येथे ग्रामदैवताची यात्रा होती. संपूर्ण गाव उत्साहात असताना आणि पाहुणेरावळे घरी आलेले असताना हरिदासने हे कृत्य केले. यात्रेच्या दिवशीच घरातून असा दुर्दैवी निरोप आल्याने कुटुंबीयांचा आक्रोश हृदय पिळवटून टाकणारा होता. ज्या हातांनी कुस्तीचे मैदान गाजवायचे होते, त्याच हातांनी मृत्यूला जवळ केल्याने ग्रामस्थ सुन्न झाले आहेत.

यशाच्या उंबरठ्यावर असताना असे का घडले?
हरिदासची राज्य पातळीवर निवड झाली होती, याचा अर्थ तो शारीरिक आणि मानसिकदृष्ट्या सक्षम होता. मग अशा उदयोन्मुख खेळाडूने आत्महत्या का केली? हा प्रश्न आता उपस्थित होत आहे. प्राथमिक माहितीनुसार, आत्महत्येचे नेमके कारण अद्याप स्पष्ट झालेले नाही. पोलीस या प्रकरणाचा तपास करत असून घरगुती वाद, अभ्यासाचा ताण की अन्य काही वैयक्तिक कारण, या दिशेने चौकशी सुरू आहे.

खेळाडूंमधील वाढता मानसिक ताण: एक गंभीर समस्या
हरिदासच्या घटनेने पुन्हा एकदा खेळाडूंमधील मानसिक आरोग्याचा प्रश्न ऐरणीवर आणला आहे.
१. अपेक्षांचे ओझे: जिल्हा आणि राज्य पातळीवर खेळताना खेळाडूंवर सतत जिंकण्याचे आणि पदक मिळवण्याचे ओझे असते.
२. अपयशाची भीती: अनेकदा सरावात किंवा वैयक्तिक आयुष्यात येणाऱ्या छोट्या अडचणी खेळाडूंना मोठ्या वाटू लागतात.
३. मार्गदर्शनाचा अभाव: शारीरिक प्रशिक्षणासोबतच खेळाडूंना मानसिक बळ देणाऱ्या समुपदेशनाची ग्रामीण भागात मोठी कमतरता आहे.

गाव आणि कुस्ती क्षेत्राचे मोठे नुकसान
कासेगावच्या तालमीने जिल्ह्याला अनेक चांगले पैलवान दिले आहेत. हरिदास हा त्यांपैकीच एक हिरा होता. त्याच्या निधनाने एका गरीब कुटुंबाचा आधार आणि देशाच्या कुस्ती क्षेत्राचे भविष्य हरपले आहे. “तो खूप कष्टाळू मुलगा होता, लाल मातीची त्याला खूप ओढ होती, त्याने असे का केले हे समजत नाही,” अशा भावना त्याच्या तालमीतील सहकाऱ्यांनी व्यक्त केल्या आहेत.

कुटुंबाच्या स्वप्नांचा अकाली अंत
मिळालेल्या माहितीनुसार, हरिदासच्या घरची आर्थिक परिस्थिती अत्यंत बेताची होती. त्याचे वडील आणि कुटुंब शेतमजुरी करून उदरनिर्वाह करत होते. आपल्या मुलाने कुस्तीच्या मैदानात नाव कमवावे आणि गरिबीच्या जोखडातून कुटुंबाला बाहेर काढावे, असे स्वप्न त्याचे वडील पाहत होते. हरिदास देखील अतिशय कष्टाळू होता, पहाटे उठून धावणे असो किंवा तालमीत तासनतास सराव करणे, त्याने कधीही थकवा मानला नव्हता. ६२ किलो वजनी गटात त्याची राज्य पातळीवर झालेली निवड, ही केवळ त्याचीच नाही तर संपूर्ण कासेगावची मोठी झेप होती. मात्र, यशाच्या दारापर्यंत पोहोचलेला हा उमदा खेळाडू जीवनाच्या लढाईत का हरला? हा प्रश्न आता प्रत्येकाला छळत आहे.

यशाचे दडपण आणि ग्रामीण खेळाडूंचे वास्तव
ग्रामीण भागातील खेळाडूंसाठी कुस्ती हे केवळ खेळ नसून ती एक करिअरची मोठी संधी असते. पोलीस भरती किंवा लष्कर भरतीमध्ये खेळाडूंच्या कोट्यातून नोकरी मिळवण्यासाठी अनेक तरुण रात्रंदिवस मेहनत करतात. अशा वेळी जिल्हा किंवा राज्य पातळीवर पराभव झाला किंवा सरावात काही अडथळे आले, तर हे खेळाडू प्रचंड मानसिक दडपणाखाली येतात. हरिदासच्या बाबतीतही असेच काही दडपण होते का? याचा तपास आता दक्षिण सोलापूर पोलीस करत आहेत. त्याच्या मोबाइल फोनची आणि मित्रांशी झालेल्या संभाषणाची चौकशी सुरू असून, त्यातून काही ठोस धागेदोरे मिळण्याची शक्यता वर्तवण्यात येत आहे.

गावावर पसरली शोककळा
कासेगावची यात्रा म्हणजे आनंदाचा उत्सव, पण यावर्षी या उत्सवावर हरिदासच्या निधनाचे सावट पसरले आहे. ग्रामदैवताच्या पालखी सोहळ्याच्या दिवशीच गावातील एका आश्वासक पैलवानाचा असा अंत झाल्याने कोणीही जेवण केले नाही. “हरिदास आमच्या तालमीचा अभिमान होता, त्याला कधीही उदास पाहिलं नव्हतं,” अशा शब्दांत त्याच्या वस्तादांनी आपल्या भावना व्यक्त केल्या. खेळाडूंच्या केवळ शरीराचीच नाही, तर त्यांच्या मनाचीही ताकद वाढवण्यासाठी आता गावोगावी समुपदेशन केंद्रांची गरज असल्याची चर्चा ग्रामस्थांमध्ये सुरू आहे.