छत्रपती शिवाजी महाराजांचा अपमान: बागेश्वर बाबांना सणसणीत चपराक!
मुंबई: निर्भीड समाचार वृत्तसेवा
महाराष्ट्र ही संतांची भूमी असली, तरी ती प्रामुख्याने छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या तलवारीने रक्षण केलेली विरांची भूमी आहे. गेल्या काही दिवसांत धर्माच्या नावाखाली ‘दुकानदारी’ मांडणाऱ्या काही स्वयंघोषित बाबांनी महाराष्ट्राच्या अस्मितेवर, म्हणजेच छत्रपती शिवाजी महाराजांवर चिखलफेक करण्याचे धाडस केले आहे. नागपूरच्या मातीत उभं राहून बागेश्वर धामच्या धीरेंद्र शास्त्री यांनी महाराजांबद्दल जे विधान केले, ते केवळ अज्ञानमूलक नसून महाराष्ट्राच्या देदीप्यमान इतिहासाचा जाणीवपूर्वक केलेला अपमान आहे.
इतिहासाचा विकृत मांडणीचा प्रयत्न
धीरेंद्र शास्त्री यांनी आपल्या प्रवचनात दावा केला की, “शिवाजी महाराज युद्ध करून थकले होते आणि त्यांनी आपला मुकुट समर्थ रामदास स्वामींच्या चरणी अर्पण केला.” हा दावा म्हणजे निव्वळ कल्पनाविलास आहे. ज्या राजाने शून्यातून विश्व निर्माण केले, ज्याने दिल्लीच्या तख्ताला घाम फोडला आणि जो मृत्यूच्या दारात असतानाही स्वराज्याचा विचार करत होता, तो राजा “थकेल”च कसा? ‘थकणे’ हा शब्द शिवरायांच्या कोशातच नव्हता. अशा प्रकारची विधाने करून हे बाबा स्वतःला इतिहासापेक्षा मोठे समजण्याची चूक करत आहेत.
भोंदूगिरी आणि अस्मितेचा खेळ
धर्माचा आधार घेऊन लोकांच्या भावनांशी खेळणे हा या बाबांचा जुनाच धंदा आहे. मात्र, जेव्हा विषय छत्रपतींचा येतो, तेव्हा महाराष्ट्र गप्प बसणार नाही. केवळ स्वतःचे महत्त्व वाढवण्यासाठी आणि आपल्या पंथाचा प्रसार करण्यासाठी इतिहासातील महापुरुषांना दुय्यम ठरवण्याचा हा प्रयत्न निषेधार्ह आहे. महाराजांनी स्वराज्य स्थापन केले ते कोणाच्या सांगण्यावरून नाही, तर रयतेच्या कल्याणासाठी. त्यांचा मुकुट हा रयतेच्या स्वाभिमानाचे प्रतीक होता, तो असा कोणाच्याही पायाशी लोळण घेण्यासाठी नव्हता.
सत्ताधाऱ्यांचे मौन आणि जनतेचा संताप
दुर्दैवाची बाब अशी की, ज्या व्यासपीठावर हे विधान झाले, तिथे राज्याचे मोठे नेते उपस्थित होते. अशा वेळी तात्काळ हस्तक्षेप करून त्या बाबांना टोकणे आवश्यक होते. मतांच्या राजकारणासाठी किंवा धार्मिक ध्रुवीकरणासाठी जर आपण आपल्या राजाचा अपमान सहन करणार असू, तर आपण स्वतःला ‘शिवभक्त’ म्हणवून घेण्यास लायक नाही. केवळ माफी मागितल्याने हा गुन्हा पुसला जात नाही. वारंवार होणाऱ्या या अपमानांमुळे आता शिवप्रेमींच्या संयमाचा बांध सुटत चालला आहे.
आता काय करण्याची गरज आहे?
१. इतिहासाचे रक्षण: शाळा-महाविद्यालयांतून खरा इतिहास पोहोचवणे गरजेचे आहे, जेणेकरून भविष्यात असे ‘बाबा’ कोणाचीही दिशाभूल करू शकणार नाहीत.
२. कठोर कायदा: महापुरुषांचा अवमान करणाऱ्यांविरुद्ध कडक कायदेशीर कारवाईची तरतूद असायला हवी. केवळ ‘जिल्हाबंदी’ करून भागणार नाही, तर त्यांना त्यांच्या कृत्याची जाणीव करून देणारी शिक्षा मिळायला हवी.
३. सामाजिक बहिष्कार: अशा प्रवृत्तींना फोफावू देणाऱ्या कार्यक्रमांवर आणि संस्थांवर समाजाने बहिष्कार टाकायला हवा.
छत्रपती शिवाजी महाराज हे केवळ एक ऐतिहासिक नाव नाही, तर तो एक विचार आहे. हा विचार थकणारा किंवा कोणासमोर झुकणारा नाही. ज्यांना महाराष्ट्राचा इतिहास माहित नाही, त्यांनी तो वाचण्याची तसदी घ्यावी किंवा गप्प राहावे. भोंदूगिरीच्या जोरावर इतिहासाची पाने बदलण्याचा प्रयत्न करणाऱ्यांना महाराष्ट्राची जनता कधीही माफ करणार नाही. हा इशारा केवळ एका बाबाला नसून, अशा प्रत्येक प्रवृत्तीला आहे जी महाराष्ट्राच्या दैवतांवर चिखलफेक करण्याचा प्रयत्न करेल.
