ईश्वरी पांडेचा जागतिक विक्रम; पाल्क खाडी पार करणारी पहिली अंध महिला..!!

मुंबई/नागपूर : निर्भीड समाचार वृत्तसेवा

संकटांवर मात करून यशाचे शिखर कसे गाठायचे, याचे मूर्तिमंत उदाहरण म्हणजे नागपूरची कन्या ईश्वरी पांडे. श्रीलंकेच्या तलाईमन्नारपासून भारताच्या धनुषकोडीपर्यंतचा ३० किलोमीटरचा अत्यंत खडतर प्रवास ईश्वरीने केवळ ११ तास १५ मिनिटांत पोहून पूर्ण केला आहे. अशी अभूतपूर्व कामगिरी करणारी ती जगातील पहिली दृष्टिबाधित (अंध) महिला तैराक ठरली असून, तिने केवळ समुद्र पार केला नाही, तर जागतिक विक्रमालाही गवसणी घातली आहे.

अंधत्वावर मात, समुद्राशी मैत्री
ईश्वरी पांडे हिला जन्मजात अंधत्व आहे. ज्या जगात दृष्टीशिवाय पाऊल टाकणेही कठीण असते, तिथे ईश्वरीने समुद्राच्या अथांग आणि रौद्र पाण्याला आपला मित्र मानले. डोळ्यांनी रस्ता दिसत नसतानाही, मनाच्या उभारीने आणि प्रशिक्षकांच्या मार्गदर्शनाने तिने समुद्राच्या लाटांमध्ये आपली दिशा शोधली. तिची ही कामगिरी म्हणजे “जिथे दृष्टी संपते, तिथून जिद्दीचा प्रवास सुरू होतो” याचे ज्वलंत उदाहरण आहे.

मृत्यूशी झुंज: जेलीफिश आणि लाटांचा अक्राळविक्राळ वेग

खुला समुद्र (Open Water Swimming) हे शारीरिक क्षमतेपेक्षा मानसिक धैर्याची मोठी परीक्षा असते. ईश्वरीच्या या प्रवासात अनेक संकटे उभी होती:
समुद्रातील खारे पाणी: तासनतास खाऱ्या पाण्यात राहिल्याने शरीराला येणारी खाज आणि थकवा.
धोकादायक जेलीफिश: पाल्क समुद्रधुनीमध्ये जेलीफिशचा मोठा धोका असतो, ज्याचा स्पर्शही वेदनादायी असतो.
प्रचंड लाटा: समुद्राचा लहरी स्वभाव आणि लाटांचा वेग दिशाहीन करण्यासाठी पुरेसा असतो, पण ईश्वरीने आपल्या आंतरिक शक्तीच्या जोरावर या सर्वांशी झुंज दिली.

समुद्र नसलेल्या नागपुरातून जागतिक विक्रमापर्यंतचा प्रवास
ईश्वरी नागपूरसारख्या शहरात राहते, जिथे सभोवताल कुठेही समुद्र नाही. अशा ठिकाणी राहून समुद्रातील जागतिक विक्रमासाठी स्वतःला तयार करणे ही एक मोठी जिद्द आहे. नागपूरच्या स्थानिक तलावांमध्ये आणि स्विमिंग पूलमध्ये दिवसाचे अनेक तास कठोर सराव करून तिने हे यश संपादन केले आहे. समुद्राचा अनुभव नसतानाही केवळ जिद्द आणि सातत्याच्या जोरावर तिने पाल्कची खाडी (Palk Strait) पार करण्याचे धाडस दाखवले.

दिव्यांग बांधवांसाठी प्रेरणादायी यश
ईश्वरी पांडेचे हे यश केवळ तिचा वैयक्तिक विजय नसून, ते महाराष्ट्रातील आणि देशातील प्रत्येक तरुणासाठी, विशेषतः दिव्यांग बांधवांसाठी एक मोठी प्रेरणा आहे. पंखात बळ आणि मनात जिद्द असेल तर आभाळही ठेंगणे असते, हे तिने जगाला दाखवून दिले आहे. तिची ही गोष्ट सांगते की, “संकटे कितीही मोठी असली तरी, ती तुमच्या आत्मविश्वासापेक्षा मोठी नसतात.

सरावाचा खडतर प्रवास आणि तांत्रिक आव्हाने
ईश्वरीसाठी हा प्रवास केवळ ११ तासांचा नव्हता, तर त्यामागे अनेक महिन्यांची कठोर मेहनत होती. नागपूरच्या अंबाझरी तलावात आणि विविध जलतरण तलावांत तिने पहाटेपासून सराव केला. दृष्टी नसल्यामुळे तिला केवळ आवाजाच्या आणि स्पर्शाच्या साहाय्याने पोहण्याचे तंत्र विकसित करावे लागले. खुल्या समुद्रात पोहताना लाटांचा अंदाज घेणे कठीण असते, मात्र ईश्वरीने आपल्या प्रशिक्षकांच्या शिट्टीच्या आवाजावर आणि दिशानिर्देशांवर पूर्ण विश्वास ठेवून हे यश खेचून आणले. तिच्या या जिद्दीला पाहून स्थानिक क्रीडा प्रेमींनी तिचे तोंडभरून कौतुक केले आहे.

समुद्रधुनीतील नैसर्गिक अडथळे
पाल्कची समुद्रधुनी ही तिच्या प्रवाहासाठी आणि अनिश्चित हवामानासाठी ओळखली जाते. ईश्वरीने जेव्हा पोहण्यास सुरुवात केली, तेव्हा समुद्राचे पाणी अत्यंत खारे असल्याने डोळ्यांना आणि त्वचेला त्रास होत होता. मात्र, तिने आपले लक्ष केवळ धनुषकोडीच्या किनाऱ्याकडे केंद्रित केले होते. वाटेत तिला अनेकदा समुद्री जीवांचा सामना करावा लागला, पण तिने आपला वेग कमी होऊ दिला नाही. तिची ही शारीरिक क्षमता पाहून अनेक अनुभवी तैराकही थक्क झाले आहेत.

भविष्यातील ध्येय आणि शासनाकडून अपेक्षा
या जागतिक विक्रमानंतर ईश्वरीचे लक्ष्य आता इतर आंतरराष्ट्रीय स्पर्धांकडे आहे. “दृष्टी नाही म्हणून मी थांबणार नाही, तर जगातील प्रत्येक कठीण समुद्र पार करण्याचा माझा मानस आहे,” असा विश्वास ईश्वरीने व्यक्त केला. तिच्या या कामगिरीमुळे आता राज्य आणि केंद्र शासनाकडून तिला विशेष मदत आणि क्रीडा क्षेत्रातील सन्मान मिळावा, अशी मागणी नागपूरकरांकडून होत आहे. दिव्यांग खेळाडूंना योग्य सोयीसुविधा मिळाल्यास ते देशाचे नाव जागतिक स्तरावर उज्ज्वल करू शकतात, हे ईश्वरीने सिद्ध केले आहे.

प्रशिक्षक आणि पालकांचा खंबीर पाठिंबा
ईश्वरीच्या या यशात तिचे प्रशिक्षक आणि पालकांचा सिंहाचा वाटा आहे. दृष्टी नसताना समुद्रात पोहणे अत्यंत धोकादायक असते, अशा वेळी तिच्यावर विश्वास ठेवून तिला या मोहिमेसाठी सज्ज करणे हे मोठे आव्हान होते. ईश्वरीने हा विक्रम पूर्ण करताच धनुषकोडीच्या किनाऱ्यावर उपस्थित असलेल्या सर्वांचे डोळे पाणावले आणि भारताचा तिरंगा डौलाने फडकला.

“ईश्वरीच्या या दैदिप्यमान यशाने नागपूरच्या क्रीडा वैभवात मानाचा तुरा रोवला असून, संकटांशी दोन हात करणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीसाठी ती आता जिद्दीचे दुसरे नाव बनली आहे.”