“श्रद्धेचा बाजार, शोषणाचे साम्राज्य आणि राजकीय वरदहस्त: भारत महासत्तेकडे की भोंदूगिरीच्या अधोगतीकडे?”

मुंबई : निर्भीड समाचार वृत्तसेवा

महाराष्ट्र ही संतांची, समाजसुधारकांची आणि वैचारिक क्रांतीची भूमी आहे, असे आपण अभिमानाने सांगतो. मात्र, आज याच भूमीत ‘भोंदू अशोक खरात’ सारखी विकृत प्रवृत्ती फोफावते आणि धर्माच्या नावाखाली महिलांच्या शोषणाचे उघड बाजार मांडले जातात, तेव्हा आपली मान शरमेने खाली झुकते. हे प्रकरण केवळ एका गुन्हेगारापुरते मर्यादित नसून, त्याला मिळणारे राजकीय कवच आणि समाजातील वाढती वैचारिक दिवाळखोरी यांचे जिवंत उदाहरण आहे. खरात प्रवृत्ती फोपवली ती राजकीय वरदहस्तमुळेच, हे आता लपून राहिलेले नाही.

राजकीय वरदहस्त: ‘लेडी आक्का’ आणि सत्तेची साथ
अशोक खरात सारखा माणूस इतकी वर्षे उजळ माथ्याने महिलांचे शोषण करतो आणि त्याला कोणाचेही भय वाटत नाही, याचे मुख्य कारण म्हणजे ‘राजकीय वरदहस्त’. ज्याप्रमाणे जागतिक स्तरावर जेफ्री एपस्टीनच्या सेक्स रॅकेटमध्ये बड्या हस्ती सामील होत्या, तशाच प्रकारची चर्चा आता स्थानिक स्तरावर रंगू लागली आहे. रूपाली चाकणकर यांच्यासारख्या जबाबदार पदावर बसलेल्या व्यक्तींवर जेव्हा सह-आरोपी करण्याचे आरोप होतात, तेव्हा संशयाची सुई अधिक गडद होते.

जर खरातला राजकीय संरक्षण मिळाले नसते, तर तो इतका काळ कायद्याच्या कचाट्यातून सुटला असता का? या प्रकरणातील ‘लेडी आक्का’ कोण, याचा छडा लागणे आवश्यक आहे. केवळ खरातला अटक करून चालणार नाही, तर त्याच्या गुन्ह्यात सामील असलेल्या प्रत्येक मोठ्या नावाचा पर्दाफाश झाला पाहिजे. २४ तासांच्या आत संबंधितांचा राजीनामा घेऊन त्यांची सर्व संपत्ती जप्त करण्याची मागणी आता जनसामान्यातून जोर धरत आहे. ‘गुन्हेगाराला पोसणे’ हा देखील एक गुन्हाच आहे, हे प्रशासनाने विसरू नये.

विज्ञानाची कास की अंधश्रद्धेचा फास?
भारतात सुशिक्षितांची संख्या वाढत असली तरी ‘वैज्ञानिक दृष्टिकोन’ (Scientific Temper) शून्य होत चालला आहे. आपण जेव्हा म्हणतो की “भारतात मुर्खांची संख्या कमी नाही”, तेव्हा त्याचे कारण आपल्या मानसिकतेत दडलेले असते. देव आणि भक्त यांच्यामध्ये ‘मधल्या दलालाची’ गरजच काय? जो दलाल तुमच्या श्रद्धेचा फायदा घेऊन तुमच्या शरीराशी आणि भावनांशी खेळतो, त्याला तुम्ही देवमाणूस कसे मानू शकता?
शिका, संघटित व्हा आणि संघर्ष करा, हा मंत्र विसरून आजची तरुण पिढी चमत्कार आणि बुवाबाजीच्या नादी लागली आहे. पदव्या मिळवूनही जर तुम्हाला भोंदूगिरीतले धोके समजत नसतील, तर तुमच्या शिक्षणाचा उपयोग काय? आपण तंत्रज्ञान वापरतो, पण विचार मात्र आदिम काळातीलच ठेवतो. हीच ती ‘वैचारिक गुलामगिरी’ आहे जी भारताच्या प्रगतीला खीळ घालत आहे.

चीनची महासत्ता होण्याकडे भरारी विरुद्ध भारताचे मरणकळा:
आपल्या शेजारील देश चीनकडे पहा. गेल्या २० वर्षांत चीनने आपली सर्व शक्ती शिक्षण, संशोधन (R&D) आणि तंत्रज्ञानावर खर्च केली. आज चीन ऑलिम्पिकमध्ये पदकांचा पाऊस पाडतो, अंतराळात स्वतःचे स्टेशन उभे करतो आणि AI तंत्रज्ञानात जगावर राज्य करण्याची स्वप्ने पाहतो. चीनमध्ये बुद्धीची पूजा होते, तर आपल्याकडे भोंदू बाबांच्या ‘विभूती’ आणि ‘चमत्कारांची’ चर्चा रंगते.

चीनने विज्ञानाला प्राधान्य दिले म्हणून तो आज अमेरिकेच्या डोळ्याला डोळा भिडवून उभा आहे. आपण मात्र आजही जात-धर्म, मंदिर-मशीद आणि अशा भोंदू बाबांच्या प्रकरणांमध्ये अडकून पडलो आहोत. आपण प्रगतीकडे जातोय की अधोगतीकडे? हा प्रश्न आजच्या पिढीने स्वतःला विचारला पाहिजे. जर आपण तंत्रज्ञान आणि शिक्षण क्षेत्रात क्रांती केली नाही, तर आपण जगाच्या नकाशावर केवळ ‘वापरकर्ते’ म्हणूनच उरू, ‘नेते’ म्हणून नाही.

निष्कर्ष: आता कृतीची वेळ!
अशोक खरात आणि त्याला साथ देणाऱ्या राजकीय शक्तींवरील कठोर कारवाई ही केवळ एक मागणी नाही, तर तो समाजाचा नैतिक अधिकार आहे. अशा गुन्हेगारांची आणि त्यांच्या पाठीशी ढाल बनून उभ्या असणाऱ्यांची सर्व बेनामी संपत्ती तात्काळ जप्त करून ती पीडितांच्या पुनर्वसनासाठी आणि सामाजिक संशोधनासाठी वापरली पाहिजे. समाजाने आता ‘चमत्काराच्या’ भूलथापांना बळी पडणे थांबवून ‘तर्कावर’ आधारित वैज्ञानिक जीवन जगले पाहिजे.
जोपर्यंत आपण विज्ञानाची वाट धरत नाही आणि या ‘दलाल’ संस्कृतीला गाडत नाही, तोपर्यंत खऱ्या अर्थाने भारत महासत्ता बनणे अशक्य आहे. भारत खरोखरच जागतिक महासत्ता बनणार की भोंदू बाबांचा अड्डा राहणार, हे ठरवण्याची वेळ आता आली आहे. जर आपण आजही या प्रवृत्तींविरुद्ध आणि त्यांना पोसणाऱ्या राजकीय वरदहस्तांविरुद्ध आवाज उठवला नाही, तर येणाऱ्या पिढ्या आपल्याला कधीच माफ करणार नाहीत. आता गरज आहे ती केवळ कायद्याच्या कोरड्या बडग्याची नाही, तर एका मोठ्या ‘वैचारिक क्रांतीची’! उठा, जागे व्हा आणि या अंधाराविरुद्ध विज्ञानाचा दिवा लावा, तरच आपला देश चीनसारख्या राष्ट्रांना मागे टाकून खऱ्या अर्थाने प्रगती करेल! आता वेळ आली आहे ती केवळ संताप व्यक्त करण्याची नाही, तर प्रत्यक्ष कृती करण्याची!