१३ वर्षांची प्रतीक्षा संपली! “सगळ्यांना माफ कर आणि जा…” कोमात असलेल्या हरीश राणांच्या पालकांचा काळजावर दगड ठेवून निरोप.

मुंबई/गाझियाबाद: निर्भीड समाचार वृत्तसेवा

“सगळ्यांना माफ कर, कोणाचे काही राहिले असेल तर आम्ही आहोत… पण आता तू मुक्त हो, आता जा बाळा…” हे शब्द उच्चारताना एका आई-वडिलांच्या काळजाचे जे तुकडे झाले असतील, त्याची कल्पनाही कोणी करू शकणार नाही. गाझियाबादमध्ये राहणाऱ्या हरीश राणा यांच्या वृद्ध माता-पित्यांनी गेल्या १३ वर्षांपासून आपल्या मुलाला पुन्हा जिवंत पाहण्यासाठी जे कष्ट उपसले, ती एक महान गाथा होती. पण अखेर, नियतीसमोर हार मानत, त्यांनी आपल्या पोटच्या गोळ्याला कायमची सुटका करून घेण्यासाठी महादेवाकडे साकडे घातले आहे.

काय घडले होते १३ वर्षांपूर्वी?
हरीश राणा, जो कधीकाळी स्वप्नांच्या मागे धावणारा एक उमदा तरुण होता, १३ वर्षांपूर्वी एका भीषण अपघाताचा बळी ठरला. या अपघाताने त्याचे शरीर पूर्णपणे निकामी केले आणि तो ‘कोमा’मध्ये गेला. तेव्हापासून आजपर्यंत हरीश एकाच बेडवर पडून आहे. तो कोणाला पाहू शकत नाही, कोणाशी बोलू शकत नाही, फक्त श्वासांच्या रूपाने तो घरात आहे, याची जाणीव त्याच्या आई-वडिलांना जिवंत ठेवून होती.

आई-वडिलांचा अजोड संघर्ष
गेल्या १३ वर्षांपासून हरीशच्या आई आणि वडिलांनी आपले संपूर्ण आयुष्य त्याच्या सेवेसाठी अर्पण केले. मुलाला साधा बेडसोअर (जखम) होऊ नये म्हणून रात्रंदिवस त्याची काळजी घेणे, त्याला नळीद्वारे जेवण देणे आणि त्याच्या प्रत्येक हालचालीवर लक्ष ठेवणे, हे त्यांचे दैनंदिन आयुष्य बनले होते. “एक दिवस माझा मुलगा डोळे उघडेल आणि मला ‘आई’ म्हणून हाक मारेल,” या एकाच आशेवर या माऊलीने १३ वर्षे काढली.
त्यांच्या या त्यागाची चर्चा संपूर्ण देशात झाली. अनेकांनी मदतीचे हात पुढे केले, पण हरीशच्या प्रकृतीत कोणतीही सुधारणा झाली नाही. डॉक्टरांनीही आशा सोडली होती, पण आईच्या काळजाला ते मान्य नव्हते.

अखेरचा जड निर्णय
जसजसा काळ सरकत गेला, तसतसे हरीशच्या पालकांचे वय वाढत गेले. आता त्यांच्याही शरीराने साथ देणे सोडले आहे. “आमच्यानंतर याचं काय होईल?” हा यक्षप्रश्न त्यांना छळू लागला. आपल्या मुलाला अशा असहाय्य अवस्थेत सोडून जाण्यापेक्षा, त्याला या वेदनादायी आयुष्यातून मुक्ती मिळावी, असा विचार करणे कोणत्याही पालकांसाठी मृत्यूपेक्षाही भयंकर असते. अखेर, जड अंतःकरणाने त्यांनी आपल्या मुलाच्या कानात हळूच सांगितले, “सगळ्यांना माफ कर, कोणाचे काही देणे-घेणे असेल तर आम्ही सांभाळून घेऊ, पण आता तू मुक्त हो.” ही केवळ एक प्रार्थना नव्हती, तर एका लाचार बापाने आणि थकलेल्या आईने देवाकडे केलेली आर्त हाक होती.

सोशल मीडियावर हळहळ
हरीश राणा आणि त्यांच्या पालकांच्या संघर्षाची ही कहाणी सोशल मीडियावर व्हायरल झाल्यानंतर संपूर्ण देशातून हळहळ व्यक्त होत आहे. “जगातील सर्वात मोठे दुःख म्हणजे आपल्या तरुण मुलाला या अवस्थेत पाहणे,” अशा भावना नेटीझन्स व्यक्त करत आहेत. हरीशला या शारीरिक कैदेतून लवकरात लवकर मुक्ती मिळावी आणि त्याच्या पालकांना हे दुःख सहन करण्याची शक्ती मिळावी, यासाठी सर्वजण प्रार्थना करत आहेत.

एक अगतिक शेवट आणि माणुसकीचे दर्शन

हरीशच्या पालकांनी घेतलेला हा निर्णय त्यांच्या आयुष्यातील सर्वात कठीण निर्णय आहे. “ज्या मुलाला पोटात नऊ महिने वाढवले आणि पंचवीस वर्षे हातापायाने मोठे केले, त्यालाच आज ‘जा’ म्हणण्याची वेळ आली आहे,” असे सांगताना हरीशच्या आईचा कंठ दाटून येतो. १३ वर्षांच्या या प्रदीर्घ काळामध्ये या माऊलीने कधीही तक्रार केली नाही, कधीही हार मानली नाही. मात्र, आता नियतीची क्रूरता आणि वयोमानानुसार थकलेले शरीर पाहून, त्यांनी आपल्या काळजावर दगड ठेवला आहे. हरीशच्या उशाशी बसून त्याचे वडील सतत महादेवाचे नामस्मरण करत आहेत. त्यांच्या मते, “आता फक्त महादेवच त्याला या शारीरिक बंधनातून मुक्त करू शकतात. आम्ही आमचे कर्तव्य पार पाडले, आता देवाने त्याचे कर्तव्य पार पाडावे.”

प्रार्थनेचे बळ आणि समाजाची जबाबदारी
हरीश राणा यांची ही हृदयद्रावक कथा ऐकल्यानंतर गाझियाबादसह संपूर्ण देशातून मदतीचे आणि सहवेदनेचे हात पुढे येत आहेत. सोशल मीडियावर ‘हरीशला मुक्ती मिळावी’ यासाठी प्रार्थना मोहिमा चालवल्या जात आहेत. ही केवळ एका कुटुंबाची लढाई उरलेली नाही, तर ती मानवी संवेदनांची परीक्षा आहे. डॉक्टरांच्या मते, हरीशची अवस्था ‘व्हेजिटेटिव्ह स्टेट’ मध्ये आहे, जिथे मेंदू मृतप्राय असतो पण हृदय धडधडत असते. अशा स्थितीत पालकांची होणारी ओढाताण शब्दांत मांडणे अशक्य आहे. आज प्रत्येक जण हरीशच्या पालकांच्या धैर्याला सलाम करत आहे आणि त्या ईश्वराकडे साकडे घालत आहे की, हरीशच्या आत्म्याला लवकरात लवकर शांती मिळावी.

निष्कर्ष: प्रेमाचा सर्वोच्च त्याग
शेवटी, हरीश राणाची ही कहाणी आपल्याला शिकवते की, ‘प्रेम’ म्हणजे फक्त एकत्र राहणे नव्हे, तर कधीकधी आपल्या प्रिय व्यक्तीला होणाऱ्या वेदना सहन न झाल्यामुळे तिला मुक्त करणे, हाच प्रेमाचा सर्वोच्च आविष्कार असतो. हरीशच्या पालकांनी दिलेला हा ‘निरोप’ त्यांच्या अथांग प्रेमाचाच एक भाग आहे. १३ वर्षांची ही मूक सेवा आणि त्यानंतर घेतलेला हा टोकाचा निर्णय, हे दोन्हीही वंदनीय आहेत. आता सर्वांच्या नजरा त्या महादेवाकडे लागल्या आहेत. हरीशला या वेदनादायक आयुष्यातून सन्मानाने एक्झिट मिळावी आणि त्याच्या थकलेल्या पालकांना आयुष्याच्या संध्याकाळी थोडे तरी मानसिक समाधान लाभावे, हीच आजच्या घडीची सर्वात मोठी प्रार्थना आहे. महादेवा, या लेकराला आता तुझ्या कुशीत घे आणि त्याच्या आई-वडिलांच्या पदरात शांती टाक!रून ठेवणे नाही, तर त्याला मुक्त करणे बनले आहे.